του ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΓΑ, Πολιτικού Μηχανικού

Στη διάρκεια του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, οι από αέρος επιθέσεις εναντίον της Θεσσαλονίκης δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολες, μιας και τα γερ­μανικά αεροπλάνα δεν μπορούσαν να φτάσουν εύκολα στην πόλη, καθώς δεν είχαν μεγάλη ακτίνα δράσης. Έτσι, οι Γερμανοί αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν το «υπερόπλο» τους: το αερόπλοιο Ζέπελιν, που εξυπηρετούσε ψυχολογικούς κυρίως λόγους,  εξαιτίας του τρόμου που προκαλούσε η παρουσία του.

Τη νύχτα της 4ης προς την 5η Μαΐου 1916 εμφανίστηκε για τρίτη, και τελευταία, φορά στον ουρανό της Θεσσαλονίκης το Ζέπελιν LZ-85, με σκοπό να βομβαρδίσει στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Τα παρατηρητήρια των Άγγλων κατά μήκος του Αξιού το εντόπισαν, και αμέσως ειδοποιήθηκε η αντιαεροπορική άμυνα της πόλης. Το LZ-85 έφθασε πάνω από τη Θεσσαλονίκη και άρχισε σειρά ελιγμών για να αποφύγει τα τροχιοδεικτικά. Τελικά, στις 03.15, το εγγλέζικο θωρηκτό HMS Agamemnon τού κατάφερε τη χαριστική βολή. Έπεσε στους βάλτους των εκβολών της αριστερής όχθης του Αξιού, στη σημερινή Χαλάστρα.

Τα συντρίμμια του συναρμολογήθηκαν και ολόκληρος ο σκελετός εκτέθηκε για πολλές εβδομάδες στην πλατεία του Λευκού Πύργου. Κάτοικοι της πόλης και στρατιώτες των συμμαχικών στρατευμάτων μαζεύονταν για να θαυμάσουν από κοντά το «τέρας» και να εξασφαλίσουν κάποιο κομματάκι αλουμινίου, ενός μετάλλου τελείως άγνωστου την εποχή εκείνη. Τα δακτυλίδια, οι δίσκοι, τα χίλια-δυο σουβενίρ και τα κομματάκια αλουμινίου πουλιόντουσαν για πολλούς μήνες από τους γυρολόγους.

Το γεγονός της κατάρριψης του LZ-85  πήρε πολύ μεγάλη δημοσιότητα και φιγουράριζε για εβδομάδες σε όλα τα εικονογραφημένα ευρωπαϊκά περιοδικά της εποχής, αποτέλεσε μάλιστα θέμα πάρα πολλών φωτογραφιών και καρτ-ποστάλ…

(Όλο το άρθρο φιλοξενείται στο Θεσσαλονικέων Πόλις, τεύχος 54)