Η εισαγωγή της συνέντευξης της λυρικής τραγουδίστριας Κασσάνδρας Δημοπούλου, ιδρυτικού μέλους της καλλιτεχνικής ομάδας Skull of Yorick Productions, στη δημοσιογράφο Αλεξία Τζιώνα, που δημοσιεύεται στο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚέΩΝ ΠόΛΙΣ ( τεύχος 53)

“Το κρανίο του Γιόρικ” (του νεκρού γελωτοποιού του βασιλιά της Δανίας) ρωτά καθημερινά η ομάδα: “Αξίζει τον κόπο”; Η απάντηση που γυρνάει από την μάσκα με την μεγάλη μύτη που κρατάν τα μέλη της ομάδας (αντί για ανθρώπινο κρανίο) είναι πάντα η ίδια: “Θα αστειεύεστε βέβαια”!

1 LOGO Skull of Yorick Productions

Η όπερα αποτελεί ένα καλλιτεχνικό είδος όπου η μουσική συναντά το θέατρο. Όλα τα είδη των τεχνών ενσωματώνονται στην όπερα. Μουσική, δράμα, χορός, εικαστικές και τόσες άλλες τέχνες αποτελούν μέρος μιας παράστασης.
Ο συνδυασμός της μουσικής και του λόγου είναι αυτός που προκαλεί στην όπερα, και γενικά σε όλα τα είδη του μουσικού θεάτρου, τόσο ισχυρά συναισθήματα. Στην Ελλάδα δεν πρόκειται για ένα ιδιαίτερα διαδεδομένο είδος. Ευτυχώς, κάτι δείχνει να αλλάζει τα τελευταία χρόνια.

Μια ανεξάρτητη καλλιτεχνική ομάδα με το όνομα Skull of Yorick Productions προσπαθεί να συστήσει και να μυήσει το κοινό της Θεσσαλονίκης στην όπερα. Το όνομά τους σημαίνει: Το κρανίο του Γιόρικ. Ο Γιόρικ είναι η… νεκροκεφαλή του γελωτοποιού στο έργο Άμλετ, την οποία κρατάει ο ομώνυμος ήρωας όταν απαγγέλει τον διάσημο μονόλογο «Αλίμονο, καημένε Γιόρικ, σε ήξερα καλά»…

Η Κασσάνδρα Δημοπούλου και ο Φίλιππος Μοδινός με την ομάδα τους τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουν ανεβάσει πάνω από 50 παραστάσεις από διαφορετικές όπερες (όπως Carmen, Otello, Antigone κ.ά.) σε Αγγλία, Κύπρο, Ελλάδα, και Γερμανία. Το 2013 ίδρυσαν, στο πλαίσιο της ομάδας, το πρώτο ανεξάρτητο στούντιο όπερας για λυρικούς καλλιτέχνες, δηλαδή ένα φυτώριο νέων καλλιτεχνών. Σ’ αυτό, οι νέοι καλλιτέχνες μαθαίνουν την όπερα στην πράξη: συμμετέχουν σε οπερατικά έργα και αποκτούν εμπειρία επί σκηνής εμπλουτίζοντας το ρεπερτόριό τους.

2 Kassandra kai Filippos

Η Κασσάνδρα Δημοπούλου όταν μιλά για την όπερα παθιάζεται. «Η ενασχόλησή μου με το λυρικό τραγούδι ήταν κεραυνοβόλος έρωτας και η αιτία στάθηε οο Luciano Pavarotti. Άκουσα ένα cd στο οποίο τραγουδούσε την όπερα I Pagliacci και αποφάσισα ότι αυτός έπρεπε να είναι ο κόσμος μου».

Από όλους τους ρόλους που συναντήθηκε, σύνθετους και ζηλευτούς, Κλεοπάτρα, Ευρυδίκη, Κάρμεν, Donna Elvira, Serpina, Δυσδεμόνα, προτιμά την Κάρμεν. «Αγαπώ πολύ τη μορφή της, όπως την περιγράφει ο συνθέτης G. Bizet στη μουσική του. Εκφράζει το ελεύθερο πνεύμα και την ομορφιά που τόσο αγαπάμε εμείς οι Έλληνες».

Συζητώντας μαζί της για την αποδοχή και τη δημοφιλία του συγκεκριμένου είδους στην χώρα μας, η Κασσάνδρα παραδέχεται ότι «oι Έλληνες δεν είναι ακριβώς εξοικειωμένοι με το είδος αυτό, γιατί δεν υπάρχει μέσα στην κουλτούρα μας ως άκουσμα. Η Ελλάδα δεν γνώρισε την Αναγέννηση και την εποχή που η όπερα άνθιζε, η χώρα μας είχε άλλα προβλήματα. Η Ελληνική Λυρική Σκηνή είναι ένα θέατρο με μεγάλη ιστορία, και από εκεί πέρασαν σπουδαίοι καλλιτέχνες (ανάμεσά τους και η Μαρία Κάλλας), και έτσι η Αθήνα έχει αρκετές γενιές ανθρώπων που είναι πιο εξοικειωμένοι με το είδος. Η υπόλοιπη Ελλάδα δεν είναι ακόμη, αλλά από τη δική μας εμπειρία ως ομάδα δεν βλέπουμε δυσκολία στο να την αγαπήσουν. Το μυστικό είναι να αγαπήσουν εσένα και τη δουλειά σου ―  το είδος που εκπροσωπείς έρχεται δεύτερο σε αυτή την περίπτωση. Στο τέλος, ο Έλληνας αγαπάει την όπερα, γιατί είναι ωραίο πράγμα, απλώς πρέπει να βρεις τον τρόπο να τον κάνεις να νιώσει άνετα. Οι μεταφράσεις των έργων είδαμε ότι βοηθάνε πολύ. Μεταφράζουμε πολλά έργα στα ελληνικά· έτσι το κοινό καταλαβαίνει και συνδέεται πιο άμεσα με την κατάσταση”.