Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν την εξέλιξη της ζωής μου

Συνέντευξη στη ΧΙΟΝΙΑ ΒΛΑΧΟΥ

 

 

 

 

Από τη ηλικία των 15 ετών, το 2005,  ασχολείται με την φωτογραφία. Ξεκίνησε στη φωτογραφική ομάδα STEREOSIS  ενώ παρακολούθησε σειρά σεμιναρίων με εξέχοντες φωτογράφους της Ελλάδας και του εξωτερικού όπως τον Στράτο Καλαφάτη, τον φωτογράφο της Magnum Jacob Aue Sobol, και τον διεθνώς αναγνωρισμένο Andres Petersen.

Η Λίλη Ζουμπούλη,   πτυχιούχος του Fine Art: Print & Time-Based Media από το Wimbledon College of Art της Αγγλίας, συμμετείχε σε διακεκριμένους διαγωνισμούς όπου η δουλειά της την πρόσθεσε στην επιλογή των συντακτών του LensCulture ως The Favourite Conceptual And Fine Art Photo Series για το 2015, στην λίστα των επικρατέστερων (shortlisted) για το Gomma Grant το 2016, και επιλαχούσα για το Fujifilm/Young Talent Award 2017.

Έχει πάρει μέρος σε παραπάνω από δέκα εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένης και της πρώτης ατομική έκθεσής της στο Δουβλίνο το 2017 με τον τίτλο “Anthropology”. Η δουλειά της έχει εμφανιστεί σε παραπάνω από 20 έντυπες εκδόσεις και περιοδικά όπως C41, BKN, Dienacht Magazine, Bad To The Bone,  Dreck Magazine, κ.α.

Από πού αντλείς τα θέματα; Τι από αυτά που συμβαίνουν γύρω σου είναι ερεθίσματα δημιουργίας για σένα;

Το θέμα της δουλειάς μου είναι στιγμές και άτομα από τη ζωή μου, απαθανατίζω περιβάλλοντα , συναισθήματα προσωπικά δικά μου και των ανθρώπων που συναντάω και συναναστρέφομαι στην πορεία μου, αλλά μέσα από αυτά, πολλές φόρες, με τη χρήση συμβολισμού ή ποιητικής προσέγγισης, προσπαθώ να εκφράζω στοιχεία της ανθρώπινης ψυχολογίας, καθώς και της προσωπικής μου κοσμοθεωρίας και φιλοσοφίας όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις με τους άλλους, τον εαυτό μας, το περιβάλλον και την ίδια τη ζωή. Αυτό που θα με ωθήσει να βγάλω μια εικόνα είναι κυρίως το ένστικτο και το υποσυνείδητο, συνήθως καταλαβαίνω τους λόγους που με έκαναν να τραβήξω τη συγκεκριμένη εικόνα αφού έχει γεννηθεί το τελικό αποτέλεσμα. Ο λόγος που προτιμώ να γνωρίζω καλά τα άτομα που φωτογραφίζω είναι γιατί θέλω το αποτέλεσμα της εικόνας να δείχνει ένα κομμάτι τους και αναπόφευκτα πάντα θα δείχνει και δικά μου κομμάτια από τη στιγμή που είμαι η δημιουργός – ίσως τα συναισθήματα που μου βγάζει το άτομο που φωτογραφίζω, ή τα στοιχεία του άτομου που φωτογραφίζω τα οποία συμπονώ και με τα οποία μπορώ να ταυτιστώ. Με αυτό τον τρόπο, το τελικό αποτέλεσμα της εικόνας είναι μια μίξη που περιλαμβάνει έμενα και τους ανθρώπους που φωτογραφίζω, γινόμαστε ένα, εισχωρούμε σ’ ένα παράλληλο συμπάν όπου δεν υπάρχει το εγώ. Είναι μια ιδιαίτερη σύνδεση που μ’ αρέσει να δημιουργώ με τους κοντινούς μου ανθρώπους, να τους γνωρίζω και να με γνωρίζουν εις βάθος, χωρίς φόβο, να αφεθούμε και να αφήσουμε να κυριαρχήσει το συναίσθημα της γαλήνης που γεννιέται όταν δείχνεις ολόκληρο τον εαυτό σου λαμβάνοντας πλήρη αποδοχή και όχι κριτική. Υπάρχει κάτι εξωπραγματικά θεραπευτικό σ’ αυτό, και για μένα και για εκείνους, όπως μου έχουν πει και οι ίδιοι.

 Είναι πόλη που διαρκώς γεννά Τέχνη η Θεσσαλονίκη;

Ναι και όχι. Ναι, η Θεσσαλονίκη έχει πολλά ταλαντούχα νέα άτομα που έχουν πολλά καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα και πολλή ιδιαιτερότητα. Οπότε, θεωρώ ότι γεννάει καλλιτεχνία, αλλά παράλληλα θεωρώ ότι αν κάποιος μείνει στάσιμος εδώ, τη σκοτώνει. Προσωπικά, έχοντας ζήσει για χρόνια στο εξωτερικό, δυσκολεύομαι πλέον πολύ να βρω έμπνευση εδώ. Η πραγματικότητα της Θεσσαλονίκης είναι μια συνεχής ανακύκλωση και για να δημιουργήσει κανείς χρειάζεται νέα ερεθίσματα. Για μένα, η Θεσσαλονίκη είναι σαν μια πόλη στην οποία έχει σταματήσει ο χρόνος και δεν προχωρά. Όταν κάποιος παύει να έχει νέες εμπειρίες και πράγματα να ανακαλύψει, δεν μπορεί εύκολα να φέρει κάτι καινούργιο στη ζωή. Η Ελλάδα, με την πορεία που έχει πάρει πολιτικά, οικονομικά και σε θέματα παιδείας, «τρώει» τα παιδιά της χωρίς να αφήνει περιθώρια για όνειρα και μέλλον. Πάντα θα υπάρχουν άτομα που θα προσπαθούν να φέρουν κάτι μέσα από τις «στάχτες», και δεν λέω ότι δεν γίνονται προσπάθειες, αλλά κατά τη γνώμη μου υπάρχει περιθώριο για πολύ περισσότερες δράσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους νέους καλλιτέχνες και τεχνολάτρες στην πόλη.

 

 

 

 

 

 

 

 

Η τεχνολογία απογείωσε τη φωτογραφία; Ή μήπως άλλαξε τον τρόπο που δημιουργούν οι φωτογράφοι;

Ο καθένας πλέον μπορεί πολύ εύκολα να αποκαλέσει τον εαυτό του σχεδόν οτιδήποτε. Προσωπικά, πότε δεν θεωρούσα ότι η κάμερα, αναλογική ή ψηφιακή, είναι αυτό που κάνει τον καλό φωτογράφο, αλλά οι εικόνες του. Είναι γεγονός πως τα πράγματα γίνονται πλέον με μεγαλύτερη ευκολία, και μπορώ να πω ότι και έμενα με ενοχλεί όταν κάποιος πατάει απλώς ένα κουμπί, μπαίνει ένα αυτόματο φίλτρο, και ξαφνικά μια εικόνα που διαφορετικά μπορεί να μην είχε τίποτα να δείξει,  αποκτά άπειρα likes στα social media. Αλλά τα social media δεν είναι στα αλήθεια το κατάλληλο μέρος για να κριθεί οτιδήποτε έχει να κάνει με σκέψη και στοχασμό, και όταν κάποιος έχει όντως την ικανότητα να διαβάσει μια εικόνα και ψάχνει κάτι παραπάνω από έναν επιφανειακό εντυπωσιασμό της στιγμής, θα μπορεί εύκολα να ξεχωρίσει μια δυνατή από μια αδύναμη φωτογραφία, μια φωτογραφία που έχει κάτι παραπάνω από εκείνη που σκοπεύει απλώς να μαζέψει τα likes.

Είναι αυτόπτης μάρτυρας ο φωτογράφος ή ανατροπέας της εικόνας;

Είναι και τα δύο, από τη στιγμή που είσαι αυτός που δημιουργεί κάτι – και λέω δημιουργεί, διότι μια εικόνα, ανάλογα με το άτομο που τη φωτογραφίζει, μπορεί να δείχνει πολύ διαφορετική. Ποτέ δεν μπορεί κάτι να είναι απολύτως αντικειμενικό από τη στιγμή που σκηνοθετείται με συνειδητές αποφάσεις κάποιου, ειδικά αν ο δημιουργός – όπως κάνουν πολλοί πλέον – επεξεργάζεται μια εικόνα για να τονίσει συγκεκριμένα κομμάτια και να δώσει μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα στην εικόνα, όπως αυτός ο ίδιος την έχει στο μυαλό του. Προσωπικά, βλέπω την επεξεργασία των εικόνων μου σα ζωγραφική, δίνω τα χρώματα, το φως, τις σκιές, το συναίσθημα που μου δημιουργεί η εικόνα που έβγαλα. Η πραγματικότητα είναι κάτι προσωπικό για τον καθένα, όπως προσωπικός είναι και ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει ο καθένας να την παρουσιάσει. Δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα, δεν υπάρχει μία πραγματικότητα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σκηνοθετείτε τις φωτογραφίες σας ή το θέμα σάς βρίσκει;

Και τα δύο. Είναι κάποιες εικόνες πιο σκηνοθετημένες από άλλες, που έχουν σκοπό να απαθανατίσουν ένα παρελθοντικό ή παροντικό συναίσθημα ή μια ανάμνηση. Αλλά συνήθως οι φωτογραφίες αποτυπώνουν την εξέλιξη της ζωής μου και των γύρω μου, όχι ακριβώς σαν ημερολόγιο, αλλά πιο πολύ ως μια συνεχόμενη έρευνα της ανθρώπινης ψυχολογίας.

Έχετε συμμετάσχει σε εκθέσεις στο εξωτερικό. Ποια πλεονεκτήματα αποκομίσατε;

Την ευχαρίστηση του να βλέπεις πως η τέχνη δεν γνωρίζει από γλώσσες, σύνορα και έθνη. Το ότι άνθρωποι από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικά backgrounds μπορούν να νιώσουν ταύτιση, γιατί είμαστε όλοι το ίδιο και όλοι βιώνουμε τα ίδια συναισθήματα για διαφορετικούς λόγους σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μας. Αυτό είναι για μένα το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της τέχνης το οποίο θα ’πρεπε να μαθαίνει ο άνθρωπος να καλλιεργεί και μέσω της πολιτικής του. Για μένα πάντα θα είναι ανεξήγητο το γεγονός ότι ένα τόσο μικρό στο σύμπαν ον, όπως ο άνθρωπος, δεν μπορεί να δει τη μεγαλύτερη εικόνα, αλλά αντιθέτως έχει εγκλωβιστεί στο να βλέπει μόνο τον εαυτό του και τίποτα πιο πέρα.

Εκτός από τη φωτογραφία ασχολείστε και με την ποίηση. Τι εκφράζετε μέσα από αυτήν;

Το ίδιο που εκφράζω μέσα από τις εικόνες μου, προσωπικά συναισθήματα, εμπειρίες και προσωπικές φιλοσοφίες για τη ζωή. Δυστυχώς, όσο πιο βαριά τα συναισθήματα και οι σκέψεις, τόσο πιο δύσκολο να αποτυπωθούν στο χαρτί. Τα τελευταία χρόνια δεν γράφω με τη συχνότητα που έγραφα, πράγμα που σκοπεύω να διορθώσω όταν βρω το θάρρος να ακούσω τον ίδιο μου τον εαυτό και αυτά που θάβω μέσα μου, γιατί προτιμώ να μην τα σκέφτομαι. Για μένα η γραφή είναι κάτι άκρως προσωπικό, μετά είναι οι ζωγραφιές μου και τελευταία τα βίντεο και οι φωτογραφίες, αν και όλα μπορούν να ερμηνευθούν με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τον θεατή. Θεωρώ ότι στη γραφή θα είμαι πάντα πιο αυστηρή με τον εαυτό μου, αλλά μπορεί στο μέλλον, αν αρχίσω και το δουλεύω παραπάνω, να προσπαθήσω να εκδώσω κάτι με ψεύτικο όνομα, ποιος ξέρει.