ένα κείμενο του θεατρολόγου Νικηφόρου Παπανδρέου για τον αξέχαστο Βασίλη Μποζίκη, από το αφιέρωμα που δημοσιεύτηκε στο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚέΩΝ ΠόΛΙΣ ( τεύχος 53)

“Ο Βασίλης Μποζίκης είχε τη συνείδηση του Θεσσαλονικέα, αισθανόταν πως η ζωή της πόλης είναι η περιοχή ευθύνης του, πως ό,τι συμβαίνει εδώ τον αφορά. Αν ζούσε σήμερα, είμαι βέβαιος ότι η Ε.Σ.Η.Ε.Μ.-Θ. θα τον τιμούσε κατατάσσοντάς τον στους «Επίμονους Θεσσαλονικείς».

Τον γνώρισα καλά όταν άρχισε να φωτογραφίζει, στα μέσα της δεκαετίας του ’80, τις παραστάσεις της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» (προηγουμένως, τα πρώτα χρόνια, είχαμε συνεργαστεί με τον Νώντα Στυλιανίδη και τη Χρύσα Κυριακίδου). Από το 1985, και για είκοσι συναπτά έτη, φωτογράφισε συστηματικά όλες τις παραστάσεις μας στο θέατρο «Αμαλία» ο Βασίλης.

Αυτό που τον χαρακτήριζε ήταν η αγάπη για το θέατρο (είχε μαθητεύσει, για τη θεατρική αίσθηση, πλάι στον Μίνω Βολανάκη και τον Ντανιέλ Λομέλ), και η αγάπη για τους ηθοποιούς. Γιατί δεν μπορείς ν’ αγαπάς το θέατρο χωρίς να αγαπάς αυτούς που το κάνουν. Ήταν πάντα εκεί, στις γενικές δοκιμές, εναλλάσσοντας δύο μηχανές, μία για τα έγχρωμα και μία για τα ασπρόμαυρα στιγμιότυπα, να τρέχει πάνω κάτω στην πλατεία, ν’ ανεβαίνει στη σκηνή, να τρέχει στον εξώστη για συνολικά πλάνα από ψηλά, καθώς του γκρίνιαζα ότι ενδιαφέρεται πολύ για τους ηθοποιούς και όχι αρκετά για το σκηνικό…

Έχω στο σπίτι, στον τοίχο απέναντί μου, δύο πλάνα του με την Έφη. Το ένα με την τρυφερή Γρούσα από τον Κύκλο με την κιμωλία, το άλλο με τη σκληρή Άννα Φίρλιγκ από τη Μάνα Κουράγιο. Εννιά χρόνια χωρίζουν τις δύο φωτογραφίες, αλλά τις ενώνει η ίδια προσήλωση στην αποτύπωση της θεατρικής στιγμής, με την ανάσα του ηθοποιού πάντα παρούσα. Ο Βασίλης Μποζίκης πάσχιζε με πάθος να διασώσει ό,τι μπορεί να διασωθεί από τη φευγαλέα, την άπιαστη πραγματικότητα της θεατρικής παράστασης. Και χαίρομαι πολύ που ένα τμήμα του φωτογραφικού αρχείου του, με απόφαση της αγαπημένης του Ντόρας, θα διασωθεί στη βιβλιοθήκη του Τμήματος Θεάτρου του Α.Π.Θ.”