Φωτογραφία Γιάννης Κυριακίδης,© Εκδόσεις Μίλητος, “Γιάννης Κυριακίδης, Ζωή γεμάτη εικόνες”.

Η φωτογραφία είναι έκφραση συναισθήματος. Ο Ιησούς θα γινόταν από τους καλύτερους φωτογράφους που υπήρξαν ποτέ. Διότι έβλεπε πάντοτε την ομορφιά στις ψυχές των ανθρώπων (Francis Bacon, 1909-1992).

O φωτογράφος επιβάλλει τη δική του ‘’δημοκρατία’’ ως αδιάψευστος μάρτυρας. Στη φωτεινή πλευρά του, αξιοποιεί δημιουργικά την πραγματικότητα. Ταυτόχρονα όμως αποκαλύπτει μυστικά, βρίσκεται εκεί που δεν τον κάλεσαν, οικειοποιείται στιγμές που δεν του ανήκουν: χαρές, καταστροφές, ανθρώπινα έπη, πόνο, ρωγμές της καθημερινότητας, πλήθη σε γενική συγκίνηση

Πώς όμως εισπράττει σε μιαν άλλη, μεταγενέστερη εποχή, ένας άλλος ευαίσθητος άνθρωπος, ένας λογοτέχνης, ας πούμε, ή ένας μουσικός, ένας δημοσιογράφος ή ένας περιπατητής της παραλίας, όλα αυτά τα «απολιθώματα φωτός και χρόνου»; Πώς θα διάλεγε μια φωτογραφία που τον άγγιξε ή τον θορύβησε; Και ― το πιο αποκαλυπτικό: τι θα έγραφε σε λίγες σειρές, λυτρώνοντας αυτή τη σχέση;

Η πόλη μας, η Θεσσαλονίκη, μεγάλωσε ανεξέλεγκτα, άλλαξε, έχασε κομμάτια της φυσιογνωμίας της, απέκτησε άλλους ρυθμούς. Κράτησε όμως την ψυχή της και αυτή την ανείπωτη μαγεία που αμέτρητοι άνθρωποι πασχίζουν με το κείμενο, το πινέλο και αργότερα με τον φακό να εκφράσουν. Η πορεία αυτή είναι αποτυπωμένη σε φωτογραφίες ανήσυχων ανθρώπων.