ένα κείμενο του Ευάγγελου Χεκίμογλου για μια συνοικία της Θεσσαλονίκης που χάθηκε στην λήθη.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ  62 ΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ ΠΟΛΙΣ

“Οι ψυχίατροι λένε, ότι οι πελάτες τους που προέρχονται από συντηρητικές κοινωνίες ντρέπονται να πουν «αισθάνομαι απελπισία»ˑ προτιμούν να λένε «με πονάει το στήθος». Συγχέουν, δηλαδή, επίτηδες το σωματικό με το ψυχικό άλγος. Με αυτήν την αναλογία, ο ερευνητής χρειάζεται μερικές φορές να αναμείξει φαινομενικώς ασήμαντα και μεμονωμένα γεγονότα αν θέλει να κατασκευάσει μια ιστορία ανάλογη με τον πόνο στο στήθος. Τουτέστιν, μία ιστορία απέναντι στην οποία δεν διαθέτει επαρκή απόσταση και αντικειμενικότητα“.

02_1917 aerofotografia