Λατρεύει τις βέσπες ―διαθέτει μια σημαντική συλλογή από αυτές―, τη mob αισθητική – που τιμά ενδυματολογικά αλλά και ως προσωπική στάση ζωής―, την μουσική των Who. Φαρμακοποιός στη Θεσσαλονίκη για χρόνια, αποφάσισε να σβήσει τον πράσινο σταυρό του φαρμακείου, και να στραφεί ολοκληρωτικά στα κόμικ, που τόσο αγαπά.

Αν και θα μπορούσε άνετα να είναι ο ίδιος φιγούρα ενός κόμικ, είναι δημιουργός κόμικ, με πιστούς φαν που αγαπούν τα σκίτσα του και αναζητούν τόσο τις εκδόσεις του, όσο και τον ίδιο, για να μοιραστούν ζωντανά το ιδιαίτερο χιούμορ του, αλλά και την ικανότητά του να εισάγει την τέχνη του κόμκ σε αναμενόμενους αλλά και απροσδόκητους χώρους: Από τα δημιουργικά εργαστήρια για παιδιά στο Τελλόγλειο και τις εκδόσεις του ΚΘΒΕ, στις ταβέρνες των λαδάδικων και τα συνεργεία αυτοκινήτων.

Μην ρωτάτε πώς… Μόνον αυτός ξέρει τον τρόπο.

Επιμελ: Σοφία Καρακώστα

Το μεσημέρι έπεφτε στο βόρειο Νορθάμπερλαντ…

Τα μεσημέρια δεν πέφτουν, αλλά αυτό έπεφτε.

Κυρίως πέφτουν οι νύχτες, οι άνθρωποι που δεν προσέχουν και τα λαχεία…

12891526_1703848649904147_8153795644497724527_o

Και για να είμαι πιο ακριβής, το μεσημέρι έπεφτε στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης, ένα καυτό καλοκαίρι αρχών της δεκαετίας του ’80. Μόλις είχα τελειώσει την τρίτη μου θητεία στα νήπια, αφού η νηπιαγωγός μητέρα μου, με έσερνε κάθε χρόνο όπου εκείνη δίδασκε. Έκτοτε, όταν θυμάμαι κάτι από τα νήπια, δεν θυμάμαι από πότε ακριβώς το θυμάμαι…

Πάντως, σίγουρα ήταν ένα καλοκαιρινό μεσημέρι, που, με την κοιλιά μου γυμνή στο μωσαϊκό του μπαλκονιού, προσπαθούσα να αντιγράψω τους ήρωες του Ντίσνεϋ, από μια πλαστική μπάλα που μου είχε αγοράσει ο πατέρας μου για να παίζω (μπάλα, και όχι ζωγραφική). Η ανάγκη μού είχε δημιουργηθεί εξαιτίας ενός πρωτότυπου σκίτσου του Γκούφυ, που μου είχε κάνει δώρο ένας οικογενειακός φίλος. Τόσο πολύ το είχα θαυμάσει, ώστε νομίζω πως με τον καιρό το είχα οικειοποιηθεί, θεωρώντας το σταδιακά δικό μου!! Οπότε οι επιλογές ήταν δύο. Ή παιδοψυχολόγος, ή μπογιές για το παιδί. Ευτυχώς οι γονείς μου επέλεξαν το δεύτερο. Και λέω ευτυχώς, γιατί γενικά ακούγεται πιο λογικό να πεις εδώ ευτυχώς.

YELLOW-BOY-socomic-meatballsΤα υπόλοιπα, όπως λένε “είναι ιστορία”. Και μετά δεν τη λένε, αλλά εγώ θα σας την πω. Συνοπτικά…

Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου πάντα ήταν η ανάγκη μου να αφηγούμαι ιστορίες που σκαρφιζόμουν με το παραμικρό. Ασήμαντα πράγματα της καθημερινότητάς μου, όπως, για παράδειγμα, το γεγονός πως σε κάτι διακοπές με κατάπιε το κήτος του Ιωνά, μπορούσαν να γίνουν αφορμή για μια ιστορία. Κι αν ήξερα να γράφω κάνοντας λιγότερα ορθογραφικά λάθη, ίσως τώρα να ήμουν ένας επιτυχημένος συγγραφέας. Αντ’ αυτού, στράφηκα από μικρός στα κόμικ, που μου εξασφάλιζαν πολύ λιγότερο γραπτό κείμενο και φυσικά τη μαγεία της εικόνας! Δεν σας κρύβω πως ήμουν από παιδί πολύ παρατηρητικός. Αν, λογουχάρη, έσκαγε πλάι μου ένας μετεωρίτης, θα το πρόσεχα! Δεν υπήρχε περίπτωση!

Λοιπόν, αυτά είναι τα βασικά συστατικά στη συνταγή των κόμικ…

Μυθομανία, παρατηρητικότητα και λίγη ικανότητα στο σχέδιο (η οποία, ώς έναν βαθμό, μπορεί να προέλθει και από τη διαρκή εξάσκηση).

this

Με τα χρόνια, άρχισα να διαβάζω και ορισμένα κόμικ, αν και ποτέ δεν ήμουν δυνατός αναγνώστης, και ιδιαίτερα αγάπησα τα γαλλοβελγικά, ξεκινώντας φυσικά από τα συνήθη, Αστερίξ, Λούκυ Λουκ κτλ., για να καταλήξω σε πιο ενήλικο υλικό και να αγαπήσω τον Γκοτλίμπ, που ίσως με επηρέασε όσο λίγοι σχεδιαστικά. Η αμέσως σημαντικότερη επιρροή μου ήταν ο Trashman (Γιώργος Τσούκης), ο οποίος συνόδεψε τα φοιτητικά μου χρόνια ως φίλος και έβαλε ένα βαρύ λιθαράκι στη δημιουργική μου πορεία. Αν λοιπόν πρέπει σήμερα να δικαιολογήσω με κάποιον τρόπο αυτό που κάνω, θα έλεγα πως είναι μία τέχνη που ισορροπεί ανάμεσα στον 70’ς-80’ς ευρωπαϊκό σχεδιασμό, την αστική αφήγηση με τη μορφή κόμικ στριπ, όπως τη διδάχθηκα από τον Trashman, και μπόλικα στοιχεία από το προσωπικό μου γκρινιάρικο χιούμορ. Κατά τα άλλα, δεν φταίω σε τίποτα!

Σε ό,τι κι αν κάνω, άλλοτε πιο φανερά κι άλλοτε συγκαλυμμένα, θα βρείτε αυτά τα στοιχεία. Οπότε, υπό αυτήν την άποψη, υπάρχει ένας μικρός μανιερισμός, που όμως αποκρύπτεται από την ενασχόλησή μου με ποικίλα είδη.

radiofono001

Παραμύθια, ερωτικά, φετιχιστικού ενδιαφέροντος, χιουμοριστικά στριπάκια και ό,τι μου κατέβει κάθε φορά. Ή, πιο συγκεκριμένα, ό,τι αγαπώ! Διότι είναι μονόδρομος να κάνεις χιούμορ με όσα αγαπάς και όχι με εκείνα που σε απωθούν. Είναι ένα είδος αυτοσαρκασμού που ξεφεύγει από τα στενά περιθώρια τού να αστειεύεσαι με τη μύτη σου, και συμπεριλαμβάνει όλες τις κανονικότητές σου, τις οποίες αναγνωρίζεις ως παράδοξες (όπως και η μύτη που λέγαμε) και τις εκθέτεις στο αναγνωστικό κοινό για να τις κρίνει, χωρίς βέβαια να σε απασχολεί το αποτέλεσμα της κρίσης του.

Αυτός είναι και ο λόγος που ποτέ δεν εισακούστηκε η προτροπή πολλών φίλων να κάνω κόμικ με θέμα τον πρότερο έντιμο και ατιμωτικό βίο μου ως φαρμακοποιού. Μου ήταν αδύνατο να “κουβαλάω στο σπίτι αυτό που βαριόμουν σε καθημερινή βάση να κάνω”…

Vakondios

Σήμερα, αρκετά χρόνια μετά από εκείνο το μεσημέρι με την μπάλα στο μπαλκόνι, έχω εκδώσει ορισμένα κόμικ και συνεχίζω. Στα βιβλιοπωλεία θα με βρείτε με τον Δεξιοτέχνη και τη Νικολέτ, την τριλογία σε 4 τόμους Οι θλιβερές περιπέτειες του Yellow Boy, την Pizza Peperoni, την Τσαλακωμένη ουρά κ.ά. Επίσης, κόμικ μου κυκλοφορούν και με τη μορφή αυτοεκδόσεων κάτω από το όνομα zart_corps, που διατηρώ εδώ και αρκετά χρόνια. Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία είναι το Τριανατέξι, ένα ερωτικό φετιχιστικό κομικ.

Σε πολλά από αυτά θα διαπιστώσετε πως οι σχεδιαστές είναι άλλοι και δουλεύουν πάνω σε σενάριά μου. Αυτό οφείλεται στο ότι το ιδιαίτερο σχεδιαστικό στυλ αυτών των ανθρώπων αποτέλεσε, σε κάθε περίπτωση, την πηγή της έμπνευσης για την εκάστοτε ιστορία και όχι αντίστροφα. Έτσι, όχι απλά δεν φοβάμαι να δώσω τα σενάριά μου, αλλά ίσα ίσα… τους τα χρωστάω.

10906558_1520000968288917_9198507271415517653_n

 

Και καθώς άλλο ένα μεσημέρι πέφτει, τίθεται το βασανιστικό ερώτημα αν μπορεί κανείς να βιοπορίζεται στην Ελλάδα από το κόμικ… Δεν ξέρω αν απαντήθηκε ποτέ. Σίγουρα μπορώ να πω πως η δική μου απάντηση δόθηκε από τη στιγμή που πήρα την απόφαση να κλείσω το φαρμακείο μου και να επικεντρωθώ στην τέχνη μου, πιστεύοντας πως η εργασία που σου δίνει οξυγόνο θα σου προσφέρει και έναν αξιοπρεπή βιοπορισμό, αργά ή γρήγορα. Ελπίζω η επιλογή μου να δικαιωθεί.

Μέχρι τότε υπάρχουν πιο βασανιστικά ερωτήματα στα οποία δοκιμάζομαι καθημερινά, όπως το αν τα σκυλιά γαβγίζουν τους σκιτσογράφους, αν ο Πολ Μακ Κάρτνεϋ σκοτώθηκε σε τροχαίο και έχει αντικατασταθεί από σωσία του και φυσικά αν σε περίπτωση που ανοίξω μια τρύπα εδώ που στέκομαι θα βγω στην Κίνα και αν έχει νόημα να το κάνω!


 

O Σταύρος Κιουτσιούκης είναι δημιουργός κόμικς. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ασχολείται ενεργά με το κομικ και την εικονογράφηση από τα 19 του, όταν έγινε μέλος της τότε ομάδας κόμικς 9η Διάσταση. Το 2006 κυκλοφόρησε το έργο του Οι θλιβερές περιπέτειες του Yellow Boy, που αποτελεί την πρώτη επίσημη εκδοτική απόπειρά του. Έκτοτε, έχει κυκλοφορήσει αρκετά φάνζιν και κόμικ άλμπουμς. Με την εκδοτική 9η Διάσταση τα Yellow Boy #1-4, Οι ιππότες, Τα βυζιά, Ο δεξιοτέχνης, Η τσαλακωμένη ουρά, και με την Jemma Press τα MFS Across The Universe και Νικολέτ.

Παράλληλα, έχει κάνει εικονογράφηση σε αρκετά έντυπα και βιβλία (Πήτερ Παν για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος κ.ά.), έχει δημοσιεύσει το comic strip Κόμικ βγαλμένα από την ζωή, στο SoComic.gr, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε και το κόμικ του Eleanor, σε ψηφιακή μόνο μορφή.