Το μέγεθος αποτελεί θέμα συζητήσεων και αντιθέσεων παμπάλαιο. Τόσο παλιό, όσο μάλλον και ο πανύψηλος  Πύργος της Βαβέλ.

Το μεγάλο και το μικρό, ο γιγαντισμός  και η μινιατούρα, οι Μπρομπντινγκνάγκ και οι Λιλιπούτ, τροφοδότησαν για εκατονταετίες, ως αντικείμενα στοχασμού,  τη φιλοσοφία, την τέχνη, την πολιτική, την οικονομία, γινόμενα πολλές φορές το μέτρο εκείνο που θα κρίνει  την ανάπτυξη, την ευρωστία, την  δύναμη, την «υπεροπλία», αλλά και την κανονικότητα, την καλοσύνη, την ομορφιά*.

Στο πλαίσιο μια πόλης η αναγνωσιμότητά της, η φήμη της, η βαρύτητά της, είναι μεγέθη συνήθως ανάλογα του μεγέθους της.  ¨Όσο για τα τοπόσημα που την κοσμούν και της προσδίδουν εκείνα τα εμβληματικά χαρακτηριστικά που την κάνουν αναγνωρίσιμη, πάντα είναι, λαμβάνοντας ως μέτρο τον άνθρωπο, ευμεγέθη, ενίοτε δε υπερμεγέθη.

Πως θα ήταν όμως αν μια μέρα τα μνημεία, τα οικοδομήματα, τα ανθρωπογενή κατασκευάσματα σε όλο τον κόσμο μίκραιναν και η φύση έπαιρνε το πάνω χέρι; Τι θα γίνονταν αν οι πύργοι ήταν μικροί και οι ζίνιες και οι καμέλιες μεγάλες;  Αν οι πασχαλιές κρύβανε τα κτήρια και οι μαργαρίτες τις κολώνες;  Θα άλλαζε εκτός από τον οπτική και η προοπτική των ανθρώπων; Η πολιτική θα αποκτούσε άλλη διάσταση; Οι κοινωνίες θα δομούνταν με διαφορετικό τρόπο και άλλες αρχές; Η φύση και η τεχνολογία θα ισορροπούσαν διαφορετικά; Οι τέχνες και οι επιστήμες θα χάνανε ή θα κερδίζανε σε αξία; Η ομορφιά θα περιγράφονταν αλλιώς; Και πώς θα ήταν ο άνθρωπος μέσα σε όλα αυτά; Πιο ελεύθερος ή πιο περιορισμένος; Πιο ενάρετος ή πιο διεφθαρμένος; Αφεντικό ή δούλος του κόσμου εκείνου;

Οι ερωτήσεις είναι πολλές και αναπάντητες, φορείς ταυτόχρονα αντιθέσεων, ελπίδων και φόβων. Και για να επιστρέψουμε τελικά εκεί από όπου αρχίσαμε άραγε Does size matter? Και αν ναι, δίνεται πάντα έμφαση στα μεγάλα πράγματα ή μήπως τα μικρά πράγματα κρύβουν την δική τους δύναμη, τη δική τους μαγεία, που απλά κάποιος πρέπει να σκύψει για να δει;

Ένα είναι το σίγουρο: 300 σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Σουίφτ «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ», πολλά ερωτήματα που ο ιρλανδός συγγραφέας θέτει, μεταξύ αυτών και το θέμα της προοπτικής και του μεγέθους, δεν έχουν απαντηθεί. Το βιβλίο όμως αξίζει να το (ξανα) διαβάσουμε. Όπως αξίζει έστω και μια φορά να δούμε τον κόσμο από πολύ χαμηλά, με την ανθισμένη φύση σε πρώτο πλάνο.

 

 

* Lynne Vallone, Big and Small: A Cultural History of Extraordinary Bodies