Editorial | τεύχος 68

 

Βρίσκομαι στο Salzburg για το εαρινό φεστιβάλ κλασσικής μουσικής. Στις καταπράσινες όχθες του ποταμιού που ρέει ορμητικά μέσα από την πόλη, ξαπλωμένα ζευγάρια λιάζονται στις ακτίνες του ανοιξιάτικου ήλιου. Περπατάω για ώρα πολλή στους δρόμους και παρατηρώ. Είναι όλα τόσο όμορφα. Από παντού αναδύεται μια ατμόσφαιρα τάξης και οργάνωσης, ένα αίσθημα ευημερίας και δύναμης. Η μικρή αυτή πόλη φιλοξενεί ένα από τα κορυφαία φεστιβάλ μουσικής του κόσμου, που προσελκύει επισκέπτες από κάθε γωνιά του πλανήτη. Ευημερία και δύναμη. Οποιοσδήποτε θα σκεφτόταν ότι δεν μπορεί παρά έτσι να ήταν πάντα.

Κι όμως …

«… Τον παγωμένο χειμώνα του 1918 – 1919 ο πληθυσμός της Αυστρίας βρέθηκε να ζει υπό την καθημερινή απειλή της πείνας… Η ύπαιθρος είχε ερημώσει εντελώς. Οι πόλεις ήταν πόλεις νεκρών, πελώρια και βουβά μαυσωλεία. Ουρές ανθρώπων περίμεναν να πάρουν με δελτίο τα ξύλα και το χαλασμένο ψωμί τους. Γυναίκες, παιδιά και άνδρες, τυλιγμένοι με παλιά στρατιωτικά πανωφόρια, όλοι τους χλωμοί, πεινασμένοι, παγωμένοι, σιωπηλοί και σε σειρά αναμονής. Αυτή ήταν η ήττα. Έτσι τελείωσε μια μεγάλη Αυτοκρατορία, όχι με κρότο, ούτε καν με ψίθυρο, παρά μόνο με πείνα, κρύο και απελπισία…»

«… Το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου βρήκε τη χώρα σε απόλυτη καταστροφή, στο έλεος του λιμού και των επιδημιών… Δεν υπήρχαν άνδρες, ούτε αγροτική παραγωγή. Μέσα στα ερείπια πανικόβλητος ο πληθυσμός εκλιπαρούσε τους νικητές για βοήθεια επιβίωσης…»

Robert Gerwarth, Oι ηττημένοι, Wikipedia

Πόσο σκοτεινό είναι το νήμα του χρόνου…

Κάθε κοινωνία χτίζει και ξαναχτίζει το μέλλον της μόνη της. Μέσα από τα ίδια τα σπλάχνα της αναδύονται κάθε φορά οι δυνάμεις εκείνες που μετά και από την χειρότερη καταστροφή ορθώνονται και αρχίζουν ξανά να δημιουργούν, πατώντας πάνω σε ρίζες βαθιές και σε αξίες αρχέγονες, που καμιά κρίση δεν μπορεί ποτέ να φθείρει.

Ας ψάξουμε και εμείς άλλη μία φορά για τις δικές μας βαθιές ρίζες και τις δικές μας αρχέγονες αξίες, που σίγουρα υπάρχουν. Το μέλλον μας δεν μπορεί παρά να στηριχτεί και πάλι σε αυτές.